Laiklik

Müslümanları Müslümanların Şerrinden Koruyan Kalkan

Laiklik çoğu zaman dine karşı bir ideoloji gibi sunuldu. Oysa laiklik, inançsızları dindarlardan korumak için icat edilmiş bir sistem değildir. Asıl işlevi daha derindir: Dindarı, başka bir dindarın yorumundan korumaktır.

İslam tarihine bakıldığında en kanlı çatışmaların Müslümanlarla gayrimüslimler arasında değil; Müslümanların kendi aralarında yaşandığı görülür. Hz. Ali ile Muaviye arasındaki iç savaş, Kerbela, mezhep savaşları… Sorun din değildir. Sorun, dinin siyasal iktidarın aracı haline gelmesidir.

Devlet dini referans alarak hüküm verdiğinde şu kapı açılır:

“Ben hakikati temsil ediyorum.”

Bu cümle kurulduğu anda muhalefet yalnızca siyasi değil; itikadi bir tehdit haline gelir. Muhalif artık farklı düşünen biri değil; yanlış inanan sayılır.

Türkiye’nin modernleşme tecrübesi tam da bu tehlikeyi görerek şekillenmiştir. Cumhuriyet’in laik karakteri, dini kamusal hayattan silmek için değil; devleti mezhepsel hakem olmaktan çıkarmak için inşa edilmiştir.

Devlet Sünni olduğunda Alevi güvende değildir.

Devlet Şii olduğunda Sünni güvende değildir.

Devlet “dindar nesil” yetiştirme iddiasında olduğunda, dindarlığın tanımını iktidar belirler.

Oysa iman, devletin değil; vicdanın alanıdır.

Bugün Türkiye’nin karşı karşıya olduğu temel risk; dinin kültürel bir değer olmaktan çıkıp siyasal kimlik üretim aracına dönüşmesidir. Bu dönüşüm yalnızca inanç alanını değil; toplumsal barışı da zedeler. Mezhepçilik, cemaatçilik ve dış etkiler bu zeminde güç kazanır.

Türkiye’yi Ortadoğu’daki mezhep çatışmalarından ayıran en önemli unsur laik devlet ilkesidir. Bu ilke yalnızca bir anayasa maddesi değil; toplumsal barışın sigortasıdır.

Laiklik bu yüzden bir karşıtlık değil, bir teminattır.

Bir yasak değil, bir güvence ilkesidir.

Dolayısıyla laiklik; Müslümanları Müslümanların şerrinden değil, dinin siyasal istismarından koruyan anayasal bir zırhtır.

Kalın sağlıcakla