“Hizmet” diyenler, “değişim” vaat edenler yetkiyi aldı.
Aradan geçen sürede artık sözlerin değil, icraatların konuşulması gereken bir dönemdeyiz.
Bugün sorulması gereken soru net ve kaçınılmaz:
Kim verdiği sözleri tuttu, kim milleti oyaladı?
Takdir elbette aziz milletimizin…
Ancak sahaya baktığımızda tablo pek de iç açıcı görünmüyor.
Seçim öncesi kapı kapı dolaşan adaylar, bugün ne yazık ki birçok kesimin sorunlarına mesafeli. Esnaf, iş insanı, çalışan, emekli… Herkes kendi derdiyle baş başa bırakılmış hissediyor. Ekonomik zorlukların altında ezilen vatandaş, çözüm bekliyor ama çoğu zaman muhatap bulamıyor.
Toplumda giderek güçlenen bir algı var:
Seçim öncesi “hizmet” diyenler, seçim sonrası “görünür olma” derdine düşüyor. Protokoller, programlar, vitrinler ve fotoğraflar; gerçek sorunların önüne geçiyor.
Oysa gerçek çok daha basit ve çok daha ağır:
Vatandaş hizmet ister, mazeret değil.
Burada altı çizilmesi gereken kritik bir gerçek var:
İddialar, eleştiriler ve tartışmalar elbette ilgili kurumlar tarafından değerlendirilmelidir. Ancak hangi kurum olursa olsun değişmeyen tek bir ilke vardır:
Kamu kaynağı emanettir.
Doğru kullanılmalı, şeffaf olmalı ve her kuruşu millete hizmet olarak geri dönmelidir.
Bugün;
esnaf ayakta kalma mücadelesi veriyorsa,
emekli geçim sıkıntısıyla boğuşuyorsa,
çalışan kesim ekonomik baskı altındaysa…
yerel yönetimlerin sorumluluğu sadece artmakla kalmaz, aynı zamanda sınanır.
Çünkü yapılan liderlik;
fotoğraf karesine sığmaz,
vatandaşın hayatına dokunur.
Son söz yine milletindir.
Sandık sadece bir tercih değil, aynı zamanda bir muhasebedir.
Dua ederiz ki;
hem yönetenler hem de tercih yapanlar olarak hep birlikte daha iyisini görür, daha doğrusunu buluruz.
Çünkü güçlü bir gelecek;
sorumluluk alan yöneticilerle,
hesap soran bir toplumla mümkündür.
