ATEŞİMDE YANIN DEMEDİM
Ben kimseye “Benim ateşimde yanın” demedim.
Hatta çoğu zaman geri çekildim. Sessiz kaldım, mesafemi korudum. Kimseyi kendi mücadeleme davet etmedim. Çünkü siyasette de hayatta da insanları çağırarak değil, yanında kimin kendiliğinden durduğuna bakarak yol yürümeyi öğrendim.
Bazen siz hiçbir talepte bulunmazsınız; insanlar kendi iradeleriyle yanınızda durur.
Bir makam için değil,
bir menfaat için değil,
bir hesap için değil…
İnandıkları için.
Siyasette kalabalıkların çokluğu değil, o kalabalığın içindeki samimiyet ve vefa önemlidir. Çünkü herkes güçlü görünürken yanında olmak kolaydır. Asıl mesele; şartlar zorlaştığında, yollar daraldığında, siz geri çekildiğinizde bile “Ben buradayım” diyebilmektir.
Ben kimseye ateşimde yanın demedim.
Ama kendi iradesiyle ateşin karşısında duranları da unutmadım.
Çünkü dava arkadaşlığı; aynı fotoğrafa girmekten, aynı masada oturmaktan, aynı makamı paylaşmaktan ibaret değildir.
Dava arkadaşlığı, zor zamanda omuz vermektir.
Yanında olmayanı kötülemek değil, yanında olanın kıymetini bilmektir.
Şahısların değil, ortak bir idealin etrafında kenetlenebilmektir.
Bugün makamlar vardır, yarın olmayabilir.
Bugün imkân vardır, yarın şartlar değişebilir.
Bugün yanınızda görünenler olabilir, yarın başka istikametlere yürüyebilir.
Bunların hepsi siyasetin ve hayatın içinde vardır.
Ama geriye bir şey kalır:
Kim, hangi şartta, hangi niyetle yanınızda durdu?
Ben yoluma insan çağırarak çıkmadım.
Gönlüyle gelenle yürüdüm.
Davasına sadakatle duranla yol aldım.
Şahsını değil, ortak mücadeleyi öne koyanla omuz omuza durdum.
Çünkü bizim meselemiz şahısların etrafında toplanmak değil; bir davanın sorumluluğunu omuzlamaktır.
Ve unutulmasın:
Ben kimseye “ateşimde yanın” demedim.
Kendi iradesiyle ateşin karşısında duranları da hiçbir zaman unutmadım.