GÜLÜMSE… HAYATIN EN GÜZEL TARAFI SEVGİDİR

Hayat bir gün ölüme sormuş:

“İnsanlar beni çok severken, senden neden nefret ediyorlar?”

Ölüm cevap vermiş:

“Çünkü sen güzel ve tatlı bir yalansın; ben ise acı bir gerçeğim.”

Belki de hayat ile ölüm arasındaki en büyük fark budur. İnsan, yüzünü hayata döndüğünde umutları görür; ölüme baktığında ise gerçeği… Oysa ikisi de hayatın ayrılmaz bir parçasıdır. Biri bize yaşamayı öğretir, diğeri yaşadığımız her anın ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatır.

Öyleyse bize düşen, ölümden korkarak yaşamaktan vazgeçmek değil; hayatı anlamlı kılmaktır.

Gül…

Gül ki gül yüzünde binlerce güller açsın.

Gül bahçesinden değil, gül yüzünden sevgi topla demet demet.

Bir tebessümün, hiç tanımadığın bir insanın yüreğine umut olabileceğini unutma. Bir güzel sözün, kırılmış bir kalbi onarabileceğini; samimi bir bakışın, insanın bütün gününü değiştirebileceğini bil.

Çünkü sevgi paylaşıldıkça çoğalır.

Sevgide güller açsın, güller sevgi dağıtsın.

Hayatın bütün yüklerine rağmen yüzümüzde bir tebessüm taşıyabiliyorsak, hâlâ umudumuz var demektir. İnsanlara iyilikle bakabiliyor, onların güzelliklerini görebiliyor ve gönlümüzde kin yerine sevgi büyütebiliyorsak, işte o zaman gerçekten zenginiz.

Bazen hayat bize dikenleri gösterir. Bazen insanlar üzer, bazen dost bildiklerimiz uzaklaşır. Fakat bütün bunlara rağmen kalbimizi karartmamak gerekir.

Çünkü insanın gerçek güzelliği yüzünde değil, yüreğinde taşıdığı sevgidedir.

Sevgiyle bakan, dünyayı da güzel görür.

Bir insanı gül gibi görüyorsan, aslında onun yüzünden çok kendi gönlünün güzelliğini görüyorsundur.

Ve unutma:

Gülümsemek, hayata karşı atılmış en güzel imzadır.

Bugün hâlâ nefes alıyorsak, sevdiklerimize sarılabiliyorsak, bir çocuğun gülüşünü duyabiliyorsak, bir dostun hatırını sorabiliyorsak hayat bize hâlâ güzel bir hediye sunuyor demektir.

Ölüm kaçınılmaz bir gerçek olabilir.

Ama hayatı nasıl yaşayacağımız bizim elimizdedir.

Öyleyse kin yerine sevgiyi, kırgınlık yerine hoşgörüyü, nefret yerine kardeşliği seçelim.

Gül ki gül yüzünde güller açsın…

Gül ki gönüllerde sevgi çoğalsın…

Gül ki bu kısa ömürde geriye güzel hatıralar bırakalım.

Çünkü günün sonunda geriye ne malımız, ne makamımız, ne de sahip olduklarımız kalacak.

Geriye, insanların gönlünde bıraktığımız iz kalacak.

Ve belki de hayatın en büyük sırrı şudur:

Güzel yaşamak kadar, güzel hatırlanmak da bir nasiptir.