Kalabalıklar ve Omurgalar

Davası olanın omurgası olur; menfaati olanın bahanesi…

Bugün ne yazık ki omurga ile çıkar, duruş ile hesap sıkça karıştırılıyor. Her öne çıkan dava adamı değil, her konuşan da bu yolun yükünü taşıyabilecek güçte değil.

Yol uzun diye satanlar, daha ilk virajda savrulur. Çünkü onların pusulası ilkeye değil, menfaate ayarlıdır. Rüzgâr nereye eserse yüzlerini oraya dönerler. Dün savunduklarını bugün inkâr eder, bugün alkışladıklarını yarın yok sayarlar.

Kullara kulluk eden, hakikate yürüyemez. Makamın gölgesinde büyüyenler, hakikatin ışığında ayakta duramaz. Gücü kutsayan anlayıştan ne adalet çıkar ne de vicdan. Hakikat, eğilmeden yürüyenlerin yoludur.

Rüzgâra göre eğilen çok olur; fırtınada ayakta kalan az. Zor zamanlar süzgeçtir. Kim samimi, kim rol yapıyor, kim bedeli göze alıyor işte o gün ortaya çıkar. Kriz anları, karakterlerin fotoğrafını çeker.

Dava adamı menfaati değil, bedeli hesap eder. Kaybedeceklerini bilerek yola çıkar. Alkış bittiğinde de, kalabalık dağıldığında da aynı yerde durur. Çünkü onun hesabı bugüne değil, yarınadır.

Ve artık herkesin kabul etmesi gereken bir gerçek var:

Aynı yolda görünen herkes yol arkadaşı değildir. Yol arkadaşı; zor günde kaçmayan, yükten kaçınmayan, yoldaşını satmayan kişidir. Gerisi kalabalıktır; çoktur ama kıymetsizdir.