Nameler Uyutur ,Manalar Uyandırır
Harbiden insanın içine dokunan bir çelişki bu.
Çok ilginç değil mi?
Kur'an'ı
Güzel Okuyunca
Ödül Alırken
Kur'an'ı
Güzel Anlatınca
Ya Deli Oluyorsun
Ya Da Suçlu...
Çünkü !!!
Nameler Uyutur....
Manalar Uyandırır...
Bir düşün:
Kur’an’ı güzel sesle okuyan sahnede. Alkış var, ödül var, takdir var.
Aynı Kur’an’ın söylediğini hayatın ortasına koyup anlatmaya kalkınca? Suratlar asılıyor. “Fazla konuşma” bakışları başlıyor. Bir anda ya “marjinal”, ya “sorunlu”, ya da “tehlikeli” oluyorsun.
Çünkü nağme kulağa hitap eder, mana vicdana.
Kulak keyif alır, vicdan rahatsız olur.
Nameler Uyutur, Manalar Uyandırır
Ses estetik bir şeydir. İnsanı yumuşatır, duygulandırır, hatta ağlatır. Ama çoğu zaman orada kalır. Gözyaşı akar, hayat akmaz. Salon dağılır, düzen kalır.
Ama mana öyle değil.
Mana geldi mi;
• Haksız kazancı sorgulatır,
• Adaletsizliği yüzüne vurur,
• Güçlünün değil haklının yanında durmayı emreder,
• “Ben”i küçültür, “sorumluluk”u büyütür.
İşte sorun burada başlıyor.
İnsan, kutsalı sever ama hayatını değiştirecek kadar değil.
Dini dinlemek ister ama kendine dokunmayacak şekilde.
Kur’an okunsun ister ama Kur’an konuşmasın.
Sesle Seviyoruz, Mesajla Geriliyoruz
Toplum olarak garip bir konfor alanı ürettik:
Kuran’ı Kerim estetik bir değer, kültürel bir motif, duygusal bir fon müziği gibi dursun istiyoruz. Ama sistem eleştirisi yapmasın. Güç ilişkilerine dokunmasın. Hayat tarzımıza ayna tutmasın.
O yüzden:
• Tecvit hatası konuşulur, kul hakkı konuşulmaz.
• Makam tartışılır, merhamet tartışılmaz.
• Hangi ses daha güzel denir, hangi hayat daha adil denmez.
Çünkü ses bizi rahatlatır.
Mesaj ise yerimizden kaldırır.
Asıl Korkulan Şey
Kur’an’ı Kerim’in güzel okunmasından kimse korkmaz.
Ama doğru anlaşılmasından birçok insan korkar. Çünkü doğru anlaşılan bir vahiy:
• Zulme dini kılıf buldurmaz,
• Haksız serveti meşrulaştırmaz,
• Gücü kutsallaştırmaz,
• Dini, vicdanı susturma aracına çevirmez.
Yani mana, düzen bozucudur.
Ama bozduğu şey kaos değil ,adaletsiz konfor.
Sorun Kur’an’ı Kerim’de Değil, Mesafemizde
Belki de mesele şu:
Biz Kur’an’ı Kerim’i hayatımızın merkezine değil, duvarına asmak istiyoruz.
Okunsun ama yönetmesin.
Dinlensin ama yön vermesin.
O yüzden güzel okuyana plaket,
güzel anlayıp anlatana etiket yapıştırılıyor.
Son Söz olarak;
Nağmeler ruhu okşar, evet. Buna kimse karşı değil.
Ama sadece okşanan ruhlar değil, uyanmış vicdanlar lazım.
Çünkü uyuyan toplumlar güzel seslerle oyalanır.
Uyanan toplumlar ise manayla yüzleşir.
Ve tarih gösteriyor ki:
Dünyayı değiştirenler, sesi güzel olanlar değil, sözü ağır olanlardır.
Saygılarımla!!!!!